باد نوروز وزيـــده است به كوه و صحرا جامه عيـــد بپـــوشنـــد، چه شاه و چه گدا 

بلبل باغ جنان را نبـــود راه به دوست نازم آن مطـــرب مجلـــس كـــه بود قبله نما 

صوفى و عارف ازين باديه دور افتـادند   جــام مى گير ز مطــرب، كه رَوى سوى صفا 

همه در عيد به صحرا و گلستان بروند   من ســرمست، ز ميخـــانه كنـــم رو به خدا 

عيد نوروز مبارك به غنــــى و درويش يــــــار دلـــــدار، ز بتخـــانــــه درى را بـــگشا 

گر مرا ره به در پير خــــــرابات دهى بــه سر و جان به سويش راه نوردم نه به پا 

سالها در صف اربــــــاب عمائم بودم تـــا بـــه دلـــدار رسيدم نـــكنم بـــــاز خــطا

امام خمینی (ره)

و در این وجود به هفتصد وجود دل باختیم ٬ خطا نبود...!؟

ما که این همه طی کرده بودیم...