مى آيى    مثل نسيم
         با يك سبد ستاره و گل
                   چشمان تو
 سلام بهار است
             ژرفاى بيكران تو را
 دريا با واژه    واژه   واژه ى امواج
 تكرار مى كند
و آفتاب
 جوبار دستهاى تو را  مى آيى
          و بيرق طراوت و باران را
 در گرمسير خانه ى ما     مى كارى
 تو اجتماع ساكت ما را از عشق و عاطفه سرشار مى كنى
                  تو جلوه ى تمامت عشقى
 چندى است آفتاب  ريشه هاى تو را تكثير مى كند
يك پنجره
 از سمت خانه ى ما باز است  صد پنجره براى تماشا
                                            تنهايى زمين چقدر بزرگ است
 ما از تبار صاعقه ايم از تبار سرو
 در غربت تكلم درياگريستيم
           و در نهادمان آتشفشان شگفت
 اينك
 آكنده از خيال توييم                         آكنده از ترانه و لبخند
 اى دلپذير بى تو     زمين تنهاست
 

پرواز در كنار تو
 زيباست