موعود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر / آری شود ولیک به خون جگر شود

این عمر به ابر نوبهاران ماند

این دیده به سیل کوهساران ماند

ای دوست چنان بزی که بعد از مردن

انگشت گزیدنی به یاران مان

+ نوشته شده در شنبه 1 مهر1385ساعت 16:27 توسط ..::محمد علی::.. |

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

از هفت اقلیم وجود به یکی راضی شدیم,به کدام بندگی!؟
و در این وجود به هفتصد وجود دل باختیم,خطا نبود؟
ما که این همه طی کرده بودیم!

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

نوشته های پیشین

القاب حضرت
وصیت نامه شهدا

پیوندها

قرآن کریم
ديوان اشعار امام(ره)
گاهنامه
کیمیا
يقين
آيا ميدانيد
باشگاه انديشه
دیوان حافظ
دیوان شمس تبریزی مولوی
همه چیز در مورد شیطان
پاسخ به سوالات ديني
نرگسي
شيعه نيوز
صبح سفيد
جامعه مجازی منتظران حضرت مهدی(عج)
مركز اطلاع رساني شهيد آويني
بانك اشعار اهل بيت(ع)
راسخون
نی لا
سخن دوست
ابوذر

RSS